Aardse kleuren

In mijn fotografie is de aarde altijd op een of andere manier aanwezig. Haar kleuren zijn spectaculair, de vormen exact en geuren doen Dior verbleken. Ben dus ook van mening dat we zuinig op haar moeten zijn. Helaas zie ik dagelijks hoe nonchalant en onbewust veel mensen met het milieu omgaan. Plastic bekertjes tijdens de koffiepauze, plastic boterhamzakjes tijdens de lunch, plastic wegwerpbestek en zo is er snel een lijst gemaakt van allemaal onnodige vervuiling. Mensen erop wijzen doe ik nog zelden, stuit op enorm veel verzet en maakt mij alleen maar boos en teleurgesteld. Zelf het goede voorbeeld geven is een betere optie. Een herbruikbaar kopje pakken voor de koffie. Een broodtrommel mee voor de lunch etc..

Een maand lang proberen zonder plastic verpakking boodschappen (plasticdieet) halen is wellicht een brug te ver voor velen maar ik zie het als een uitdaging. De spitkool in de biologische eetwinkel kon ik al laten liggen. Maar uien, snijbonnen, bananen, wortels is mij wel gelukt. Zo los de boodschappentas in. Dat is helaas niet mogelijk in de grotere winkelketens waar bijna alles in plastic verpakt zit.  Daarnaast is een praatje zo ontspannend en goed voor een mens i.p.v. elke keer bij een kassa in een grote supermarkt een race te moeten houden omdat het totaalbedrag meestal eerder genoemd word dan dat je je boodschappen ingepakt krijgt en eerst afgerekend dient te worden zodat snel de volgende klant afgerekend kan worden. Het zijn tenslotte de kassa aanslagen die tellen.. Iets van een heel ander kaliber, van de week een aantal foto's verkocht en de reacties terug gekregen. Maakt me als een puppy, blij en enthousiast ..:


Verwerken die mooie zomer.

Nog niet helemaal voorbij het was een uitzonderlijke mooie zomer die van 18. Heel wat leermomenten voor mij op zowel persoonlijk als zakelijk vlak. Volgens mij gaan die twee vaak hand in hand. Dat ik leer is altijd positief. Dat het gepaard gaat met zoveel oud, onverwerkt, zeer word steeds duidelijker. Dit is prioriteit nummer 1 geworden, er staat veel op het spel. Het is best wel knokken met vroegkinderlijke trauma. En uitgelegd krijg ik het helemaal niet en stuit helaas op veel onbegrip. Deels mijn eigen valkuil want ik weet exact hoe het werkt maar kan er niet goed naar handelen. Het feit dat zo weinig mensen beseffen wat trauma doet met mensen, heeft mij doen beslissen om dit te delen.

Aangezien ik geen smartphone heb hoorde ik via anderen dat ze mijn website niet konden zien op hun telefoon. Daarom een nieuwe website samen met Timo van Muiswinkel, van Botervet, neer gezet ( dat rijmt..) Een website die uiterlijk geen hele grote veranderingen heeft gekregen maar nu ook goed zichtbaar is voor al die smart people en hun phones. En de webshop is stap 2. Nog niet online maar er worden al foto's verkocht. Stemt hoopvol. De expositie in de Rechtbank te Middelburg is nagenoeg rond, qua sponsors. De bestanden gaan naar de printer in Rotterdam.

DSPS-NIP Stedelijk Bestuur Rotterdam heeft gevraagd aan Anneke Vinke, Inge van Meurs en mij of we een lezing ( jan/feb 2019) willen geven over Trauma/hechting en of we project Adopted willen uitlichten aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam. U begrijpt ik zeg dit met enige trots. Het word nog wat met mij..

 


Empty rooms

Met al mijn kracht duw ik mijn benen uit elkaar terwijl ik met mijn handen, tegelijkertijd, mijn benen tegen elkaar probeer te drukken. “Stop maar” zegt de behandelaar en vraagt wat ik nu voel in mijn lichaam. Voor mij een sensatie, ook al is deze maar een seconde of twee voelbaar. Iets wat bij de meeste mensen heel normaal is realiseer ik me. Ontspannen. In die twee seconden is het voor mij voelbaar hoe gespannen ik altijd rondloop. Ik leer ook een mens, wanneer hij gedreven wordt door adrenaline, zijn gevoel geheel kwijt raakt. Bij mij is dat heel vaak het geval. En dat allemaal vanuit het idee dat er continue gevaar kan opduiken. Een gevoel ontstaan in mijn babytijd.

Bij de vraag wat ik in wil brengen is afwijzing toch wel het speerpunt. Afwijzing visualiseer ik in de vorm van een lege kamer, vertel ik de behandelaar, een plek die ik ten alle tijde wil vermijden. Dit gaat al mijn hele leven ten koste van mezelf en anderen. Ik plak het label afwijzing op bijna alles in mijn leven. Vaak geheel ten onrechte, dus vind ik het ook niet zo gek dat ik met iedereen in conflict kom. Of het nu een auto is die voorrang neemt of een winkelier die twijfelt om een aankondiging van mijn expo op te plakken. Alles is een vorm van afwijzing voor mij. In combinatie met het ontbreken van basisvertrouwen heb je de ingrediënten van een moeizaam bestaan. Een pluspunt is wel dat het probleem zich in dit thema geconcentreerd lijkt te hebben. Dat maakt de boel een stuk overzichtelijker.

 

Zo ook de verkoop van mijn beelden. Stuk voor stuk vol gevoel en emotie. Straks haal ik mijn schouders op en zal ik tegelijkertijd de verkoop zien toenemen omdat ik echt voel dat mijn foto’s tot de verbeelding spreken. Hoe fijn zou het zijn om het label afwijzing te overbruggen met de energie die ik overhoud door wat meer ontspannen in het leven te staan. Ik zei het toch: “een nieuw begin”.

 

 

 


NU of Nooit.

De kogel is door de kerk. De komende expositie in de Rechtbank van Middelburg heeft heel wat in beweging gebracht. Project Adopted laat zien dat het potentie heeft. Alleen  gebeurt er iets geks. Een omgekeerde volgorde, iets wat ik jaren zelf heb ondervonden in mijn therapieën. Ik zorg graag voor anderen, maar ben geneigd om mezelf te vergeten. In mijn dagelijks leven doe ik dit zelf ook, hoe vreemd het ook mag klinken. Voor de expositie van Project Adopted vind ik sponsors maar mijn eigen inkomen laat ik ongemoeid, dit komt altijd naar mij terug. Het vuurtje wat blijft smeulen. Het is genoeg geweest, want ik ben bijna gaan geloven in mijn eigen zelfvervulling. ( Oei ik groei..)

Actie in de tent, want zonder eigen inkomen heeft Project Adopted ook geen toekomstperspectief. En mede omdat we zo groeien zou dat eeuwig zonde zijn. Er zijn al zoveel mensen die baat hebben bij het project.

Hoe dit aan te pakken ? Er is geld nodig om een webshop te laten bouwen voor al mijn foto's om zo zelf inkomsten te gaan genereren. Gisteren voelde ik me even Wicky de Viking, ik zag het licht. En waarschijnlijk gaat nu iedereen, die dit leest lachen, maar hetgeen wat ik kan bieden zijn.., precies prachtige foto's. Met de verkoop van 10 prachtige beelden ( 50 cm x 75 cm kip/ei actieprijs 125 € )  wil ik de bouw van mijn webshop bekostigen. Dus draag je Project Adopted een warm hart toe en juich je het toe dat ik op mijn eigen benen kom te staan koop zo'n prachtige foto ! Want wat was er eerder de kip of het ei ?

 


PR

" Dat heeft niet zoveel te maken met eten " is de reactie van de eigenaar van de zaak waar ik altijd mijn biologisch brood haal,  terwijl hij kijkt naar het A4tje dat ik aan hem overhandig. ; 'Unseen sea' staat er, een aankondiging dat mensen op afspraak kunnen komen kijken naar mijn expositie. In een fractie van een seconde wil ik de aankondiging terug nemen -afwijzing- maar in diezelfde fractie weet ik me te herstellen, en hoor ik hem zeggen dat hij het wel neer kan leggen bij de andere leaflets. " Dat zou fijn zijn " antwoord ik hem. Voor hem een volkomen normale reactie. Voor mij een totaal nieuwe ervaring. Wat voelt als een afwijzing kunnen accepteren en loslaten. Grote overwinning. Met deze ervaring in the pocket, stap ik vol goede moed op anderen af.

"Zoek je de juiste mensen op die hier in hun werk mee in aanraking komen, dan snappen zij dit belang en willen meewerken" aldus Barbara, een marketing manager die mij af en toe bijstaat. Project Adopted behelst namelijk veel meer dan alleen adoptie maar ook: zelfbeeld, vertrouwen, hechten, relaties, afstand en nabijheid.

Eergisteren leek alles vanzelf te gaan, een rechter en een aantal medewerkers van de rechtbank te Middelburg waren hier aanwezig in mijn galerie, in Vlissingen. Kees, een oude vriend, die ook werkzaam is op de rechtbank en zitting heeft in de kunstcommissie van de rechtbank, heeft mij geïntroduceerd.
Het was een kennismakingdie al snel over ging in een verbinding. Men staat uiterst positief t.o.v. Project Adopted en wil een podium bieden aan het project. In januari/februari/maart willen we de tentoonstelling plaats laten vinden in de rechtbank te Middelburg.

Een 'klein' obstakel is het ontbreken van middelen om de foto's en verhalen te laten printen op dibond. 10 foto's en 10 verhalen, nu nog 10 sponsors. Een leaflet word gemaakt. Een dag later belt Mariken, op. Zij was mijn allereerste vriendinnetje. Zij geeft aan dat ze samen met haar oudste vriendin een foto met verhaal willen sponsoren. Nog 9 te gaan. Weer een dag later mailt de directeur van de Triodos-foundation.: "Zo'n kans willen wij niet missen". De foundation sponsort 5 foto's, nog 4 te gaan.

Ik moet ineens aan de rechter denken die een paar dagen geleden hier was en zich even omdraait voordat hij afscheid neemt en zegt: " Het klopt, je hebt een hoge gun factor "

 


Blote voeten.

Met deze foto's moet je naar buiten komen, was de reactie van de eerste bezoekers aan mijn galerie, toen ze een fotoboek met archieffoto's dat er lag, bekeken. Dat gaat ook gebeuren, antwoordde ik hen maar dan in een webshop.  De nautische foto's, de landschappen, de steden en de portretten. Onder de indruk was men, hoewel bij binnenkomst, hier aan de boulevard, het uitzicht ten koste van alles gaat, ook van mijn foto's. De eerste keer dat ik dit ervaarde, voelde het als met blote voeten in een verse hondendrol stappen. Vol ongeloof zag ik de vriend geheel aan mijn werk voorbijlopen om het uitzicht in zich op te nemen. Nu, een aantal bezoekers later, ben ik gaan realiseren dat dit eerst op willen nemen van het uitzicht een hele normale reactie is. Mijn galerie zit ten slotte ook op een hele bijzondere locatie.

Zo wordt de webshop ook bijzonder. Weliswaar een virtuele locatie. Het werk dat er te zien en te koop is, is ook heel bijzonder. Toegankelijker voor een breed publiek met een onderscheidend vermogen. Hulp bij het bouwen van de webshop is aangeboden en de webmaster is bekend. De kunst straks is om de juiste mensen te vinden, vooral in een virtuele ruimte. Mensen willen namelijk graag weten bij wie ze die mooie foto kopen. Vandaar deze blog. Aangenaam.

 

 

 

 

 

 


Cum Laude.

Hoe doe je dat, iemand ontvangen in een nagenoeg lege ruimte en hem of haar zich toch op zijn gemak laten voelen, zodat alle zintuigen open gaan staan en ervaring de vrije loop kan hebben ? Iets waar ik me tijdens het inrichten niet mee bezig heb kunnen houden. Precisiewerk is dat, en niet mijn sterkste kant, en gaat gepaard met veel klagen, grof taalgebruik en irritatie. Dat moet, helaas, Inge van Meurs niet zijn ontgaan. Frustrerend moet dat zijn voor haar dat ondanks haar hulp, zowel mentaal als fysiek, het onvoldoende lijkt om mij tot rust te krijgen. Mijn trauma's liggen hier ten grondslag.  Onbegrijpelijk voor veel buitenstaanders, Helaas, want bagatelliseren is hierdoor meer een gewoonte dan uitzondering.

Ze hangen ! Mede dankzij het cum laude uni meisje. En mooi, zo mooi dat zelfs mijn wat lage zelfbeeld een enorme boost krijgt. Met recht voel ik me echt trots. Trots op mijn foto's die doen stil staan. We merkten allebei, onafhankelijk van elkaar, dat ze uitnodigen tot langer kijken en ze aan schoonheid winnen. Tijd lijkt even te verdwijnen in een eigen moment. Deze momenten gun ik alle bezoekers. De eersten hebben zich al gemeld, terwijl hun gaan ervaren en voelen, neem ik de tijd met het malen van de koffiebonen..

Snel door naar het bouwen van de webshop voor al mijn archief materiaal. Samen met Timo van Muiswinkel (webdesigner) aan de slag. De spanning stijgt. Tik, tak. Tik, tak

 


Kan ik u helpen ?

Met verbazing hoor ik al heel mijn leven de vraag: "kan ik u helpen ?". Voel me er meestal wat ongemakkelijk bij. Druk verhogend zeg maar, alsof je dan bijna verplicht bent om wat aan te kopen. Indien nodig stap ik liever zelf op een verkoopster (er) af. In een gesprek met mijn goede vriendin Sylvia uit Antwerpen kwam dit zijdelings ook aan de orde. Ik zou namelijk, in eerste instantie, allerlei mensen uitnodigen om een kijkje te komen nemen in mijn galerie. Hier ben ik vanaf gestapt. Enerzijds gebrek aan tijd anderzijds aandacht of beter het gebrek aan aandacht. Geef maar eens een feest en het ontbreekt je aan tijd om iedereen aandacht te geven, herkenbaar ? Ik ga dus o.a. mensen persoonlijk uitnodigen. Toen ik dat vermeldde aan de telefoon met Sylvia, vermeldde ze mij dat zo'n persoonlijk contact met de kunstenaar heel dichtbij kan komen en beangstigend kan werken. Het kan ik u helpen-syndroom..

Daarom voor alle duidelijkheid, kom alsjeblieft kijken want ik ben zo trots als een kind dat thuis komt om zijn nieuwste tekening aan zijn ouders te laten zien. Daarnaast behoort netwerken niet tot mijn sterkste talenten en wellicht dat er in uw netwerk wel degelijk mensen zijn die dit ook op waarde weten te waarderen. Schroom dus niet en kom langs. Prachtige locatie bovendien zo recht voor de zee en aan het strand.

Dat ik het spannend vind kun je wel op mijn gezicht aflezen. Dit is waarschijnlijk bij vele kunstenaars zo. Het werk maakt het zo persoonlijk. Als het raakt op welke manier dan ook, is kunst goed. Toch voelt het alsof je iedereen naakt ontvangt.  Ga ik niet doen hoor..

Kenau Hasselaarstraat 123 4382AH Vlissingen  06 485 66 206 (Alleen op afspraak te bezichtigen)

 

 


Roeptoeters

Zaterdag zullen de zeilboten van de Volvo Ocean race in Den Haag finishen na heel de wereld rond te hebben gezeild. Wie word winnaar en gaat met de eer strijken ? In 2009 was ik er bij, op de Noordzee, met mijn camera. Indrukwekkend hoe hard die boten en hun teams zeilen. Het leek mij ook wel wat maar dan alleen op zo'n boot  zoals in de Vendee Globe ( single-handed en non-stop) Nu lach ik om deze gedachte. Als ik vermoeid ben is er, letterlijk geen land met mij te bezeilen, laat staan dat ik, in mijn eentje een zeil midden op de oceaan moet verwisselen. Ik zou gek worden, net zoals in de nieuwe speelfilm The Mercy.

Winnaars, sneller, beter, mooier, groter allemaal superlatieven die het goed doen bij het volk en de media. Toch is het werkelijke leven genuanceerder. We weten dat ook wel maar op de een of andere manier lijken we ons hiermee willen te indentificeren ten slotte het leven is al zwaar genoeg.. en zo houden we onze ontevredenheid in stand. Project Adopted heeft wel die genuanceerdheid. De verhalen zijn echt net zoals de fotografie, we kunnen ons hiermee werkelijk identificeren, ook al ben je niet geadopteerd. Met hechting en verbinding hebben we ten slotte allemaal, in meer of mindere mate, te maken.

Felicia Stoutjesdijk is de nieuw professional die zich verbind aan het project. "Sommige overtuigingen zitten heel diep en hebben een negatieve invloed op hun leven". Zo fijn om te lezen dat ook de doctoren zich kwetsbaar durven op te stellen waardoor er een klik (verbinding) onstaat. Een absolute must voor een geslaagde behandeling. Het volgende verhaal staat al op de plank en zo gaan er nog vele volgen.

 

 

 


Sensor wat ?

Afgewezen worden is voor niemand leuk. Afwijzing in mijn leven is verlammend, ik heb daar veel last van. Lang heb ik geprobeerd de schuld hiervan bij de ander te leggen. Doordat ik gegroeid ben en nu weet dat het meer iets over mij zelf zegt dan over die ander, werkt een afwijzing momenteel erg frustrerend. Ik mis de vaardigheid van het los laten en accepteren. De helpende hand: sensorimotor psychotherapie . De juiste behandelaar en ik ben er klaar voor. Kom maar op..

Ondertussen begint niet alleen de moestuinbak maar ook de sport mij vruchten af te werpen. Meer energie en minder kilo's. Hier in de galerie is de keuken onder handen genomen en staat er fris en fruitig bij. De oude zitbank word vervangen door een broertje in een modern jasje en mijn werken ga ik volgende week ophalen in Rotterdam. Spannend hoor. 30 juni is de streefdatum. Fem richter, keuken-engel uit Vlissingen, gaat de taarten verzorgen, de koffie is biologisch en de foto's authentiek en puur.

Hier in Vlissingen, is het geen Ton maar "Tonnie". Bekende en meer ervaren gezichten. Een oude jeugdliefde in al haar oprechtheid die nog steeds warm aanvoelt en haar man die verwoed zeiler is. We hebben overeenkomsten.. Een zoon van een Loods die lacht en oude tijden hoort herleven als ik op de motor voorbij rij, hij brengt nu zelf schepen naar zee. En dan ineens een bekende stem van 30 jaar geleden. Een ondernemer: toen Goes en naaimachines nu Vlissingen en vuurtorens. De tijd staat niet stil.