Uit de kast komen.

Complexe PTSS is de naam van de oceaan waar ik altijd heb rond gezeild, al 57 jaar. Altijd op zoek gegaan naar de juiste zeekaarten en hulp ingeroepen van navigators.  Met hun hulp, verschillende koersen uitgezet, om zo de ergste stormen te doorstaan. De reis heeft me veel laten ervaren en zien. Waarschijnlijk meer dan de meeste mensen ooit zullen ervaren en daar ben ik blij om. Van orkanen tot complete windstiltes.

Het is allemaal begonnen toen ik het daglicht zag en direct in een orkaan terecht kwam die 2 jaar duurde. Ik denk te weten dat dat voor elke jonge matroos traumatisch is. Niet wetende wat een orkaan is, waar ik me bevind en zonder zwemvest dat troost kan bieden. Wat gebeurt er met een babymatroos die nog niet kan lopen, praten en of weten wat er allemaal gebeurt ? *

De ingebouwde automatische piloot treed in werking. We gaan in een vecht en of vlucht stand. Als babymatroos die nog niet kan lopen en praten blijft er weinig over dan te dissociëren.

Met de CPTSS (complexe ptss) op zak kwam ik na 2 jaar op een andere schip terecht met een nieuwe navigator en stuurman (vrouw) die in bekend vaarwater goede zeelui waren maar in het onbekend CPTSS-vaarwater en het ontbreken van de juiste zeekaarten de koers geheel kwijt raakte en mij deels de schuld gaven van hun onkunde. Stormachtige jaren.

In mijn fotografie is mijn levensloop te zien. Van diepe zwarten tot felle kleurschakeringen. Onbewust heb ik op een andere manier leren kijken en dat brengt ook hoop met zich mee. Als ik het raamwerk van mijn webshop nu bekijk ben ik trots. Ben de schappen aan het vullen. 1 December gaat de winkel open en bent u allen van harte welkom.

Bijna tegelijkertijd ga ik een 1.5 jaar  trauma traject in bij de GGZ. Met de juiste mensen om me heen, een eigen shop voel ik me hoopvol.

Het land is in zicht.

 

 


Rechters zijn net mensen.

Daar zit je dan recht tegenover een vriendelijke man met, naar mijn mening, een van de moeilijkste beroepen ter wereld. Een rechter, die een grens moet trekken tussen het goede en kwade. En dat alles met een palet van nuances in de hand. Even flitste het nummer van Typhoon 'zo niet mij' door mijn hoofd. Wat zou het fijn zijn als ik zo'n palet kon hanteren.  Een aantal keren moet hij hartelijk lachen om mijn spontane bijna ongenuanceerde enthousiaste reacties. Misschien kent hij ook wel dat nummer van Typhoon..en zijn we beiden onder de indruk van elkaars talenten. Wat zeker is dat de rechtbank Project Adopted een warm hart toe draagt en dat is voelbaar.

Logisch ook wel want hechting blijkt het sleutelwoord in bijna alle zaken, op de rechtbank, te zijn. Het is ook levensbepalend, geloof me..  Gedurende het werk aan project Adopted  ben ik me steeds bewuster van de werkelijke betekenis van Trauma geworden. Voor velen nog steeds (helaas) een vies woord met een negatieve klank. Toch het is te genezen ! Hoe jonger hoe sneller de kans van slagen. Hoe rustiger die vriendelijke meneer tegenover mij het gaat krijgen.

Sponsors zijn gevonden voor de foto's en hun verhalen en keuzes, voor de expositie, zijn gemaakt. Tijdens al dat zoekwerk kom ik zoveel extra materiaal tegen dat de werkopnames van Project Adopted ook een onderdeel gaan zijn van mijn webshop en een gedeelte van de opbrengst zal direct naar het project gaan. Achter de schermen wordt momenteel hard aan de webshop gesleuteld, waar al mijn foto's te zien zullen zijn. Ideal, Paypal en creditcards zijn mij straks hopelijk goed gezind.

 

Werkopnames Project Adopted

 


Aardse kleuren

In mijn fotografie is de aarde altijd op een of andere manier aanwezig. Haar kleuren zijn spectaculair, de vormen exact en geuren doen Dior verbleken. Ben dus ook van mening dat we zuinig op haar moeten zijn. Helaas zie ik dagelijks hoe nonchalant en onbewust veel mensen met het milieu omgaan. Plastic bekertjes tijdens de koffiepauze, plastic boterhamzakjes tijdens de lunch, plastic wegwerpbestek en zo is er snel een lijst gemaakt van allemaal onnodige vervuiling. Mensen erop wijzen doe ik nog zelden, stuit op enorm veel verzet en maakt mij alleen maar boos en teleurgesteld. Zelf het goede voorbeeld geven is een betere optie. Een herbruikbaar kopje pakken voor de koffie. Een broodtrommel mee voor de lunch etc..

Een maand lang proberen zonder plastic verpakking boodschappen (plasticdieet) halen is wellicht een brug te ver voor velen maar ik zie het als een uitdaging. De spitkool in de biologische eetwinkel kon ik al laten liggen. Maar uien, snijbonnen, bananen, wortels is mij wel gelukt. Zo los de boodschappentas in. Dat is helaas niet mogelijk in de grotere winkelketens waar bijna alles in plastic verpakt zit.  Daarnaast is een praatje zo ontspannend en goed voor een mens i.p.v. elke keer bij een kassa in een grote supermarkt een race te moeten houden omdat het totaalbedrag meestal eerder genoemd word dan dat je je boodschappen ingepakt krijgt en eerst afgerekend dient te worden zodat snel de volgende klant afgerekend kan worden. Het zijn tenslotte de kassa aanslagen die tellen.. Iets van een heel ander kaliber, van de week een aantal foto's verkocht en de reacties terug gekregen. Maakt me als een puppy, blij en enthousiast ..: