lente!/fjädra

De koffie trekt en ben bezig met het houtkacheltje zijn werk te laten doen. Het is ineens veel milder en dat voelt heel fijn.

De lente is in aankomst? Het is hier een lange en vooral koude winter geweest. Begin beter te begrijpen dat de Zweden met enige regelmaat over de winter klagen en haar beu zijn. Ondanks dat waren de winterspelen hier heel populair. Bij gebrek aan een tv heb ik bij mijn buurvrouw Agneta naar het schaatsen kunnen kijken. Veel te spannend voor mij pfffff. Maar heel knap.

Al genietend van mijn koffie hoor ik een signaaltje uit de radio wat ik niet herken bij P2, de zender die hier altijd opstaat. Waarschijnlijk een speciaal nieuwsitem? Ik ben boven begonnen met het maken van eerste bedstede. Niek, mijn oudste zoon, komt op bezoek en zo heeft hij straks een eigen bed en het is natuurlijk ook handig bij toekomstig bezoek.

De eerst laag verf is al een feit. Heb geleerd dat het verven met lijnolieverf, in tegenstelling tot chemisch verven, ook in de kou kan en als je het maar goed ventileert droogt het prima. De radio heb ik mee naar boven genomen (altijd leuk met muziek werken) en nu begrijp ik waar dat signaaltje voor was. Want ondanks dat mijn Zweeds verre van optimaal is begrijp ik dat die idioten Netanyahu en Trump dood en verderf aan het zaaien zijn. Hoe de oude dwaas Khamenei de bevolking van Iran al 35 jaar onderdrukt.

Ik sta erbij stil met mijn kwast in mijn handen en denk aan de man in Iran die ook zijn huisje aan het opknappen was en nu weg moet vluchten om aan de dood te ontsnappen. Op zoek naar zijn kinderen die op school zitten. En hoe in Israël gezinnen de schuilkelders in vluchten. En hoe de helft van de Amerikanen onmachtig moet toe zien hoe de andere helft de wereld de vernieling in helpt.

Mensen…Het raakt mij en dat maakt dat ik verdwaal in onmacht. Het legt me lam ook al weet ik dat ik er niets aan kan veranderen.

“Denk aan je eigen welzijn” zijn wijze woorden van Jolien. En ze vraagt me de tuin in te gaan en rond te kijken. Ik ben boos en onder protest ga ik dan toch de tuin in. Ze heeft gelijk; zelfs onder het pak ijs en sneeuw zie ik nieuwe knoppen verschijnen. Geen Trump of Kohmeini houdt ze tegen! En dat is hoopvol en brengt troost.

Die kleine wereld daarbeneden op de grond. De stekjes die ook al knoppen vertonen maakt blij.

Het tijdelijke houthok (Jolien vindt het meer lijken op een bushokje) is inmiddels leeg. De winter was koud. Het plan is om de bushalte te verwijderen en te vervangen door een degelijk houthok. Ik wil hiervoor de oude boomstammen gebruiken die ik bewaard heb en die komen uit de uit de constructie van het oude dak. Het moet een stevige constructie worden want het houthok wil ik voorzien van een groen dak (dak met begroeiing) De bedstede bestaat ook uit hout dat voorheen de wand was die de keuken van een eetkamer scheidde. Voelt fijn om zoveel te kunnen herbruiken.

De schoorsteen is ook weer schoon en de schoorsteenveger zwart.. Volgend jaar is het mijn beurt.Belangrijk, een goede schoorsteen.

Gisteren vertrokken mijn Nederlandse buren teug naar Nederland en namen even afscheid. Goede reis gewenst. Ik dacht iets in hun gezicht te lezen maar kon het niet plaatsen. Later op de dag keek ik bij toeval in de spiegel….Heb de tondeuse in de hand genomen. Moet toch wel een beetje een nette buurt blijven….

Op naar de lente. De dooi is begonnen. De houtvezelisolatie is meer op haar plek en afgedekt met wit tochtdicht doek. Nu nog het laatste stuk en het wordt “tropisch” binnen. Op de foto zie je de isolatie liggen waar de grenen vuren vloerdelen komen te liggen. Besteld bij Anders in Svanskog waar het momenteel ligt te drogen. Hout voor de kas komt ook van een omgewaaide boom uit Svanskog.

Zo zie je: we vervelen ons niet.

Kaffet brygger, och jag är upptagen med att låta vedspisen göra sitt. Det är plötsligt mycket mildare och känns väldigt skönt. Är våren på väg? Det har varit en lång och särskilt kall vinter här. Jag börjar förstå varför svenskarna regelbundet klagar på vintern och är trötta på den. Trots det var vinter-OS väldigt populära här. Utan TV kunde jag titta på skridskoåkningen hos min granne Agneta. Alldeles för spännande för mig, pffff. Men väldigt imponerande.

Medan jag njuter av mitt kaffe hör jag en signal på radion som jag inte känner igen, från P2, stationen vi alltid lyssnar på här. Förmodligen ett speciellt nyhetsinslag? Jag har börjat bygga den första sängbädden på övervåningen. Niek, min äldste son, kommer på besök, så han får snart en egen säng, och den kommer att vara praktisk för framtida besökare också

Det första lagret färg är redan klart. Jag har lärt mig att måla med linolja, till skillnad från kemiska färger, också kan göras i kyla, så länge man ventilerar ordentligt; det torkar perfekt. Jag tog radion upp på övervåningen (alltid kul att jobba med musik), och nu förstår jag vad den signalen var till för. För även om min svenska är långt ifrån perfekt, förstår jag att

De där idioterna Netanyahu och Trump sår död och förstörelse. Hur den gamle dåren Khamenei har förtryckt Irans folk i 35 år.

Jag stannar upp, med penseln i handen, och tänker på mannen i Iran som renoverade sitt hus och nu måste fly för att undkomma döden. Han letar efter sina barn som går i skolan.

Och hur familjer i Israel flyr in i skyddsrum. Och hur hälften av amerikanerna är maktlösa att se på medan den andra hälften hjälper till att förstöra världen.

Människor… Det berör mig, och jag är försjunken i maktlöshet. Det förlamar mig, trots att jag vet att jag inte kan ändra på det.

”Tänk på ditt eget välbefinnande”, är Joliens visa ord. Hon ber mig gå ut i trädgården och titta mig omkring. Jag är arg, och trots protester går jag ändå in. Hon har rätt. Även under isen och snön ser jag nya knoppar dyka upp. Ingen Trump eller Kohmeini kommer att stoppa dem! Och det är hoppfullt och ger tröst. Den lilla världen där nere på marken. Sticklingarna som redan visar knoppar gör mig glad.

Skorstenen är ren igen och sotaren är svart. Nästa år är det min tur. En bra skorsten är viktig.

Igår åkte mina holländska grannar till Nederländerna och sa adjö. Jag önskade dem en trevlig resa. Jag tyckte jag såg något i deras ansikten men kunde inte placera det.

Senare samma dag råkade jag titta i spegeln… Jag hämtade klippmaskinen. Jag måste hålla grannskapet snyggt…

Vidare till våren. Töet har börjat. Träfiberisoleringen sitter fastare och är täckt med vit dragtät duk. Nu är det bara den sista biten kvar, och det blir “tropiskt” inuti. På bilden ser ni isoleringen där furugolvbrädorna ska placeras. Beställd från Anders i Svanskog, där den torkar just nu. Ved till växthuset kommer också från ett fallet träd i Svanskog. Så ni förstår, vi har inte tråkigt.