Als het net even anders gaat

Haat is agressie die geen uitweg vindt; het is de boosheid en frustratie waar je geen kant mee uit kunt en die je dan bij iets of iemand, in ieder geval buiten jezelf, neerlegt. Haat is naar buiten gerichte onmacht. Een onbeschrijfelijk gevoel is haat en wetende wat haat inhoud en er niet van los komt maakt je in feite nog onmachtiger. Is kennis dan wijs ? Niet als je niet goed kan voelen. Dan is het een kwelling.  Toch heb ik de kennis, onomkeerbaar dus. Vroeger werd ik boos punt. Nu door alle kennis, voel ik me als een goudvis in een ronde kom op zoek naar een hoekje.

Laatst was het wederom zover. Het niet gezien zijn is voor mij onoverkomelijk. Alles staat op hold en een overspoelend gevoel neemt over. De energie die hierbij vrijkomt laat zich het best omschrijven als het ontploffen van een bom binnenin je hoofd zonder dat de energie ergens naar toe kan. Je komt dan terecht in de twilight zone van het goede en het kwade. Want hoe dan ook wil je zo’n aanval overleven moet de energie eruit op een positieve of negatieve manier. Haat is gericht naar de ander en voor beheersing is moed nodig wil je niet de negatieve weg inslaan.

Om het duidelijker te maken: een baby die nog niet kan praten, net kan zitten en in zijn basisjaren ziet dat het flesje steeds aan zijn neus voor bij gaat. Afwisselende zusters aan zijn box staan. Bij wie hoor ik nu kan hij nog niet bedenken maar het gevoel van onveiligheid is overheersend. Dat is waar het gevoel van haat van nu aan raakt. Het niet gezien zijn, de onmacht. Doodsangst zou geen misstaan woord zijn. Omdat het allemaal gebeurd in je basis jaren gaat het je (mis)vormen het word waarheid . Alle therapieën ten spijt het onmachtige gevoel blijft zich manifesteren. Het lijkt alleen maar erger te worden nu ik zoveel geleerd heb en ouder word. Wetende dat het gevoel meer over mij verteld maakt het juist nog frustrerender.  Teveel triggers, teveel mensen. Dan toch maar hutje op de hei vroeg de mensen mens zich af?  Of verder leren en proberen?