Oooooh

Zet een kind voor een speelgoed etalage en aanschouw hem of haar van een afstandje. Enthousiast, opgetogen en vol hoop bij het zien van al dat speelgoed. Dit schept een aardig beeld hoe ik naar de wereld  kijk. Bij het zien van iets wat mij raakt zijn de “ooooh’s en aaah’s ook niet van de lucht. Tot ergernis van mijn kinderen. Klopt niet met mijn leeftijd, vinden zij, en dat begrijp ik wel.

Maar wat is het wat mij dan zo beroerd ? En waarom juist dat ? Tja een gevoel laat zich niet makkelijk omschrijven. Ik denk dat het te maken heeft  met onvoorwaardelijke perfectie, authenticiteit, rust en desolatie. Ik denk dat mijn beelden mij steun bieden in de wereld die, door mijn ogen als turbulent en onveilig, overkomt. Ondanks dat is het kinderlijke enthousiasme altijd aanwezig en daar ben ik blij om. Vroeger waren mijn ouders mij vaak plotseling kwijt omdat ik weer iets moois zag, tegenwoordig kan ik ineens een gesprek afbreken en weg ben ik..

De combinatie van dit enthousiasme, de omgevingsfactoren en het gevoel wat ontstaat maken, voor mij, een authentiek beeld. Naar die (mijn) echtheid ben ik altijd op zoek. Hoe anderen dit ervaren is mij niet altijd duidelijk.  Mooi is ten slotte subjectief. Zoals deze jongen in een klaslokaal op een zaterdagavond in centraal Ghana. Uit het niets stond hij ineens voor mijn neus. Door zijn lichaamstaal merkte ik dat hij graag op de foto wilde.  Ik raakte meteen enthousiast, veel echter kon ik het niet krijgen. De omgevingsfactoren waren geweldig en het viel me op dat hij, met zijn versleten coltrui aan, zo mager leek. Hij was als een geschenk. En ik zo blij als een kind.