Kerst met de fam.

Dan word je ineens geattendeerd op een videoclip kerst met de fam.

‘Precies dat’,  is mijn eerste gedachte. Elk jaar, zonder me te realiseren, bouwt de spanning zich, bij mij, naar kerst toe op en resulteert steevast in ruzie. De weerstand naar kerst is hieruit ontstaan. Een spontaan gezellig zijn was dit nooit, in mijn optiek, maar eerder een verplicht nummer waar iedereen zijn of haar masker voordoet. Fake en alles behalve de werkelijke kerstgedachte van liefde en verdraagzaamheid. Althans daar was ik van overtuigd.. Dat wij mensen ieder op hun eigen beste manier op zoek zijn naar verbinding was mij toen nog niet bekend en daar ontbrak, toen nog, ruimte voor in mijn hoofd.

Nu weet ik anders. De ruimte in mijn hoofd is er -nu nog leren om te accepteren dat zoveel wensen bij zoveel mensen horen. Toch blijft Kerst voor mij de meest beladen tijd van het jaar. Ik noem dat het opzondagnaarIkea syndroom. Wel willen maar niet kunnen. Gewoon op een zondagmiddag door Ikea lopen zonder te oordelen, voor mij mission impossible. Zo zou ik ook graag, in een warme setting, gezellig aan tafel schuiven en genieten van al dat lekkers en denken: “wat een rijkdom, zo bij elkaar”. Maar dat lukt mij dus niet want dichtbij is voor mij beangstigend. Wel willen maar niet kunnen geldt ook hier. Ik ben het gaan vermijden en vier het dus ook niet. Komt wel als de tijd daar is. Want dat andere tijden eraan komen, is duidelijk. Acht januari ga ik de expositie hechting in woord en beeld van project Adopted opbouwen, in de rechtbank te Middelburg. We gaan een lezing geven over hechting en trauma ten overstaan van de gehele rechterlijke macht van Zuid West Nederland.  Een paar dagen later is het de beurt aan de Erasmus-universiteit. Hogeschool Zeeland heeft ook interesse getoond en omroep zeeland komt het vast leggen. Al met al een mooi begin van een nieuw jaar. Rest mij jullie een tevreden 2019 te wensen in volle gezondheid.