Je ex en friet

Op Konings-dag gingen wij altijd ons jaarlijks frietje eten. Een traditie die, recent, ten einde is gekomen na het uiteen gaan van onze relatie. Gebrouilleerd zijn we nu. Een gek woord voor vermijding. Niet willen of kunnen oplossen. Onszelf in de weg zitten, geef het een naam maar het blijft een status quo. Het is dus ook niet zo gek dat in de mensheid, ondanks alle leermomenten, er zo langzaam veranderingen plaats vinden, of pas nadat het kalf verdronken is?

Deze Koningsdag zat ik in Brussel op het symposium voor adoptie mede ter promotie van Project Adopted. Mensen uit het ervaringsgebied, universitair opgeleid, of zelfs een combinatie hiervan kwamen aan het woord met als thema interlandelijke adoptie: Hoe moet het verder? Nieuwe mensen leren kennen, vriendschappen die ontstaan, maar ook verbazing. Verbazing over het feit dat ook hoog opgeleide mensen zo op zoek lijken te gaan naar de schuldvraag. Dat roept bij mij de vraag op ‘en dan? Los je daar persoonlijk gerelateerde problemen mee op of zou het nodig zijn om de volgende stap te kunnen gaan maken?’ De boosheid waar dit mee gepaard gaat zorgt wel voor verlichting van de pijn. Woede is tenslotte de snelste weg naar niet hoeven voelen zei de ervaringsdeskundige..

Machteloosheid en het niet gezien voelen, de munitie van het emotie-kanon, staan garant voor voltreffers in onze ziel. Willen we de wonden verzorgen is zelfreflectie als jodium pijnlijk maar helend. De littekens zullen blijven.

Op de terugweg vanuit Brussel, met de trein, en met de grens in zicht, verbaas ik me wederom. Bij het instappen in Roosendaal, in een nieuwe trein, waar het verschil tussen 1e en 2e klas nauwelijks meer aanwezig is; waar je ook loopt, de troep die asociale Koningsdag vierders achter hebben gelaten ligt overal. Zo erg dat ik met een achtergebleven vuilniszak het treinstel waar ik me in bevind opruim om in ieder geval het idee te hebben niet door een rijdende vuilnisbelt vervoerd te worden. Blij dat ik morgen mijn werk op kan gaan hangen in de Gevangentoren  te Vlissingen waar de schoonheid van eten en beeld hand in hand lijkt te gaan.