Hechting

Het is niet elke dag dat ik, wachtend in een rij bij een doe het zelf zaak, aan de man voor mij vraag of ik zijn handen mag zien. Want, leg ik hem uit, ik ben erg onder de indruk van de afmetingen van zijn handen. Tussen mijn vraag en de daaropvolgende uitleg zit maar een fractie van een seconde. In een fractie zie je hechting/trauma. Van verdediging, “wat wil hij van me”, naar veilig (glimlach). Hoe veilig is iemand gehecht en wat zijn de ervaringen. De grote handenmeneer was nu stratenmaker, had in zijn jeugd gevaren en daarna, terug aan de wal, 12 jaar vrachtwagen chauffeur geweest. Door het weggedrag dat door de jaren heen drukker was geworden en vooral agressiever (trauma) is hij ermee gestopt en nu dus stratenmaker geworden.

Het wordt mij steeds duidelijker hechting en trauma hebben prioriteit nummer 1. Ik ben niet de enige met deze overtuiging, in de rechtbanken in Nederland, is hechting het sleutelwoord in bijna elke zaak.  Zeer blij dan ook dat, na Middelburg, de expositie hechting in woord en beeld,  straks ook in Arnhem en Amsterdam is te bezichtigen. En wie weet wat de toekomst nog brengt?  Kunst  (woord en beeld) lijkt letterlijk de eyeopeners te zijn waardoor mensen aan het denken worden gezet. Het begin van verandering. Herkenning, bewustwording. Discussies ontstaan, oplossingen gezocht.

Op 19 maart aanstaande. een lezing in de rechtbank van Middelburg, ik ga samen met Kim van Schie van storyline-media hechting belichten vanuit 2 verschillende ervaringsdeskundige perspectieven. En 21 maart aan de Erasmus-universiteit te Rotterdam samen met 2 professionals, Anneke Vinke en Inge van Meurs. Voor deze laatste lezing zijn nog kaarten verkrijgbaar (via deze link) Ik vind dit allemaal best spannend.. Ik hoop jullie 21 maart te kunnen verwelkomen.