Empty rooms

Met al mijn kracht duw ik mijn benen uit elkaar terwijl ik met mijn handen, tegelijkertijd, mijn benen tegen elkaar probeer te drukken. “Stop maar” zegt de behandelaar en vraagt wat ik nu voel in mijn lichaam. Voor mij een sensatie, ook al is deze maar een seconde of twee voelbaar. Iets wat bij de meeste mensen heel normaal is realiseer ik me. Ontspannen. In die twee seconden is het voor mij voelbaar hoe gespannen ik altijd rondloop. Ik leer ook een mens, wanneer hij gedreven wordt door adrenaline, zijn gevoel geheel kwijt raakt. Bij mij is dat heel vaak het geval. En dat allemaal vanuit het idee dat er continue gevaar kan opduiken. Een gevoel ontstaan in mijn babytijd.

Bij de vraag wat ik in wil brengen is afwijzing toch wel het speerpunt. Afwijzing visualiseer ik in de vorm van een lege kamer, vertel ik de behandelaar, een plek die ik ten alle tijde wil vermijden. Dit gaat al mijn hele leven ten koste van mezelf en anderen. Ik plak het label afwijzing op bijna alles in mijn leven. Vaak geheel ten onrechte, dus vind ik het ook niet zo gek dat ik met iedereen in conflict kom. Of het nu een auto is die voorrang neemt of een winkelier die twijfelt om een aankondiging van mijn expo op te plakken. Alles is een vorm van afwijzing voor mij. In combinatie met het ontbreken van basisvertrouwen heb je de ingrediënten van een moeizaam bestaan. Een pluspunt is wel dat het probleem zich in dit thema geconcentreerd lijkt te hebben. Dat maakt de boel een stuk overzichtelijker.

 

Zo ook de verkoop van mijn beelden. Stuk voor stuk vol gevoel en emotie. Straks haal ik mijn schouders op en zal ik tegelijkertijd de verkoop zien toenemen omdat ik echt voel dat mijn foto’s tot de verbeelding spreken. Hoe fijn zou het zijn om het label afwijzing te overbruggen met de energie die ik overhoud door wat meer ontspannen in het leven te staan. Ik zei het toch: “een nieuw begin”.